~tabutcu~23.10.2025 23:13Kendimizi bağ zannettik bir salkım üzüm değilken Hepimizi toplasalar Bir şişe şarap etmeyiz Ne susmayı bildik ne konuşmayı Yanlış yollar arşınlayıp Herkese yol gösterdik Bir yaprağa dokunmadan Ağacın ne olduğunu Ormana anlatıp durduk Kendimizi göl zannettik bir damla su değilken Toprağa akıl verip Göğü şekillendirdik Öğrettik kuşlara nasıl uçacağını Tüy gibiyken ağırlıktan söz edip taşa Kirlendik kirlettik suya küfrettik Kendimizi dağ zannettik bir avuç toprak değilken..
~tabutcu~23.10.2025 23:13Ne güzel de dokunuyorsun yaralarıma,
parmak uçlarımdan süzülüp gidiyor şu dağınık gece"...
~tabutcu~23.10.2025 23:12En büyük zafer,
insanın kendine hakim olmasıdır.
~tabutcu~23.10.2025 23:12Biliyor musunuz,
ben bu çağdan nefret ettim.
Etimle, kemiğimle nefret ettim!"
~tabutcu~23.10.2025 23:11Adamın biri altın buldu, yerine ilmek bıraktı. Kaybettiği altını bulamayan adamsa bulduğu ilmekle kendini astı.
- Sevmedim bu hikayeyi.
-O zaman sen anlat!
-Adamın biri altın buldu ve yerine bir not bıraktı. Kaybettiği altını bulamayan adam notu okuyup duvarına astı.
-Ne yazıyordu o notta?
-"Aramakla bulunmaz fakat bulanlar arayanlardır." Beyazıd-ı Bestami